Υπομονή και επιμονή

we-are-the-world-clipart-1

click here for English

ΤΟ ΖΥΜΑΡΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ

Το περιεχόμενο πρωτοεμφανίστηκε σε άρθρα τον Απρίλιο 2013,  Απρίλιο 2015 και Μάϊο 2016 στο Ενημερωτικό Δελτίο της Λατινικής Ενορίας της Πάφου

Ανέκαθεν η πίστη στον Χριστό αποτέλεσε εφαλτήριο, ελατήριο και  κίνητρο έργων φιλανθρωπίας και αγάπης στην Εκκλησία.

Ο ίδιος ο Ευαγγελιστής Λουκάς γράφει στο βιβλίο των «Πράξεων των Αποστόλων»: Ολοι οι πιστοί ζούσαν σε έναν τόπο και είχαν τα πάντα κοινά. Πουλούσαν ακόμα και τα χτήματα και τα υπάρχοντά τους, και μοίραζαν τα χρήματα σε όλους, ανάλογα με τις ανάγκες του καθενός. (Πρ. 2, 44, 45).

Η πρακτική της αλληλεγγύης, η οποία είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής της Εκκλησίας, έχει επιφέρει μιαν αξιοθαύμαστη αλλαγή στις ανθρώπινες σχέσεις και κοινωνίες και  έχει εμπεδωθειί γερά ως κάτι το θεμιτό στις συνειδήσεις του σύγχρονου κόσμου-έστω και εάν δεν εφαρμόζεται πάντοτε.

Στο διάβα είκοσι αιώνων η ανθρωπότητα, αργά μεν αλλά σταθερά, ενστερνίζεται τις χριστιανικές αρχές της φιλανθρωπίας και του σεβασμού του ανθρωπίνου προσώπου.

Παλαιώτερα αυτό γινόταν, στο πολιτικό επίπεδο, με τις  αποφάσεις των χριστιανών ηγεμόνων, τώρα unπροωθείται με τις ανάλογες αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών και των συνταγμάτων των διαφόρων κρατών.

Αν και πολλά κράτη δεν αναφέρονται ρητά στις χριστιανικές καταβολές της Χάρτας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και παρομοίων κατευθυντήριων εγγράφων, η σύλληψη και η ύπαρξή τους οφείλονται στη λείανση του δρόμου και την υπομονετική προετοιμασία της παραδοχής της ανθρώπινης αξιοπρέπειας απο το ζυμάρι του Χριστιανισμού.

Οταν ο Θεός είναι με το μέρος μας ποιος μπορεί να είναι εναντίον μας; (Ρωμ. 8, 31).

ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΚΑΛΟ

Η Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας ορίζει το κοινό καλό σαν το «σύνολο των κοινωνικών συνθηκών που επιτρέπουν στους ανθρώπους, είτε ως ομάδες είτε ατομικά, να φθάνουν στην ολοκλήρωσή τους πλήρως και πιο εύκολα».

Τρία στοιχεία συνυπάρχουν στο κοινό καλό:

1) ο σεβασμός των θεμελιωδών και αναλλοιώτων δικαιωμάτων του ανθρωπίνου προσώπου, solidarity

2) η κοινωνική ευημερία και η ανάπτυξη της κοινωνίας, και

3) η σταθερότητα και η ασφάλεια μιας δίκαιης  τάξης.

Το κοινό καλό επιτυγχάνεται, κυρίως, από μία ποικιλία κοινωνικών θεσμών– οικογένεια, θρησκευτικές κοινότητες, οικονομικές επιχειρήσεις, εργασιακές ενώσεις και οργανισμοί υπηρεσιών.

Αλλά, ένα σημαντικό στοιχείο του κοινού καλού εμπίπτει στις κυβερνήσεις για να το υλοποιήσουν μέσω της δημόσιας τάξης.

Ηθική υποχρέωση των Χριστιανών είναι να συμβάλλουν στο  κοινό καλό, χωρίς όμως να λησμονούν ότι η αληθινή πολιτεία τους δεν είναι πάνω στη γη.

ΑΠΛΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΒΑΘΟΣ ΛΟΓΟΥ

Η Εκκλησία δεν έχει φύση πολιτική αλλά ουσιαστικά πνευματική. Είναι ο λαός του Θεού,     ο άγιος λαός του Θεού που πορεύεται προς τη συνάντηση του με τον Ιησού Χριστό.       Μόνο εντός αυτής της προοπτικής μπορεί κανείς να κατανοήσει τι κάνει η Καθολική Εκκλησία.

Ο Χριστός είναι ο ποιμένας της Εκκλησίας, αλλά η παρουσία Του στην ιστορία της Εκκλησίας περνά δια μέσου της ελευθερίας του ανθρώπου.

Ανάμεσά τους ένας άνδρας εκλέγεται για να υπηρετήσει ως ο βικάριος Του, διάδοχος του Πέτρου.

Αλλά ο Χριστός είναι το κέντρο, όχι ο διάδοχος του Πέτρου. Χωρίς Εκείνον, ο Πέτρος και η Εκκλησία δεν θα υπήρχαν και ούτε θα είχαν λόγο να υπάρχουν.

Η Α.Α. ο Πάπας Φραγκίσκος, Ρώμη, 16/ 3/ 2013

angelΟ Ρωμαίος Ποντίφηκας σαν διάδοχος του Πέτρου. είναι η διαρκής και ορατή αρχή και το θεμέλιο της ενότητας που ενώνει μεταξύ τους τόσο τους επισκόπους τον ένα με τον άλλο, όσο και το πλήθος των πιστών.

(Β’ Βατικανή Σύνοδος, “Το Φως των Εθνών”)

 

ΤΡΙΠΛΗ ΕΥΘΥΝΗ

Η βαθύτερη φύση της Εκκλησίας εκφράζεται στην τριπλή της ευθύνη: να κηρύττει το Λόγο του Θεού (κήρυγμα– μαρτυρία), να τελεί τα Μυστήρια (λειτουργία) και να υπηρετεί το έργο της φιλανθρωπίας (διακονία).

Αυτά τα καθήκοντα προϋποθέτουν το ένα το άλλο και είναι αδιαχώριστα. Για την Εκκλησία η φιλανθρωπία δεν είναι ένα είδος προνοιακής δραστηριότητας που θα μπορούσε να αφεθεί εξ ίσου καλά σε άλλους, αλλά αποτελεί μέρος της φύσης της, αναγκαία έκφραση του ίδιου του είναι της. (Εγκύκλιος «Ο Θεός Αγάπη εστίν», §25).

Εάν όλα αυτά φαίνονται μάλλον θεωρητικά, επαφίεται σε μας να τα κάνουμε απτή και συγκεκριμένη πραγματικότητα, επειδή Εκκλησία είμαστε όλοι εμείς!

Τι μαρτυρία δίνουμε μέσα στην οικογένεια, το σχολείο, το γραφείο, τη δουλειά μας;

Πώς βιώνουμε την ζωή της Εκκλησίας; δηλ. πώς περνάμε τις Κυριακές και τις μεγάλες θρησκευτικές μας γιορτές; Τι θέση έχουν τα Μυστήρια στην καθημερινή μας πάλη για ένα καλύτερο μέλλον;

Και, τελικά, πώς σχετιζόμαστε με τους συνανθρώπους μας στο άμεσο και στο λιγώτερο άμεσο περιβάλλον μας;

Ιδού τρία πεδία ανοιχτά  διάπλατα  στη δράση και τη συνεισφορά μας για την οικοδόμηση της Εκκλησίας και τη σωτηρία της ανθρωπότητας.

 

κάνετε κλικ εδώ για το περιεχόμενο στα Αγγλικά

 


One thought on “Υπομονή και επιμονή

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s