Ενα συμπαντικό γεγονός

anatoli

ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΛΑΤΙΝΙΚΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΠΑΦΟΥ

Απρίλιος 2017

click here for English

Η Ανάσταση είναι συμπαντικό γεγονός

«Η μνήμη είναι για τον χριστιανό ένα ιερό πολύ υψηλό και ευγενές για να του επιτρέψουμε να μολυνθεί από την αμαρτία των ανθρώπων».

Αυτά τα λόγια τά είπε ο Ιωάννης-Παύλος Β΄ σε μία ομιλία του όταν βρισκόταν στην Αθήνα τον Μάϊο του 2001.

Πράγματι, η μνήμη του χριστιανού φωτίζεται από την ανάμνηση της Ανάστασης του Χριστού! Η Ανάσταση είναι το αποφασιστικό γεγονός που καταυγάζει τη μνήμη της Εκκλησίας και που αποτελεί το διαρκές μήνυμά της: ο Χριστός αναστήθηκε! Ο Ιησούς που πέθανε στο σταυρό, νίκησε το θάνατο και ζει! Οχι μόνο ζει, αλλά άνοιξε την πόρτα της Ζωής και σε όλους εμάς που ακούμε τη φωνή Του!

Πρέπει, λοιπόν, να υψώνουμε τη σκέψη μας, όσον αφορά τα γεγονότα του παρελθόντος, πάνω από τις μικρότητες και την αμαρτία που μας έχει πληγώσει και μας έχει περιορίσει και τραυματίσει συναισθηματικά.

Η πικρία, ο θυμός, οι τύψεις δεν έχουν θέση στη μνήμη μας, εάν θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι από τα δεσμά του παρελθόντος.

Εξαγνίζεται η μνήμη μας όταν την αφήνουμε να εμποτίζεται από την παρουσία του Αναστάντος Χριστού.

Ο,τι βρίσκεται στη μνήμη μας είναι «παρόν» και στην καθημερινότητά μας, πολύ συχνά υποσυνείδητα.

Ετσι βέβαια μαθαίνουμε και αποκτούμε εμπειρίες.

Η αυτογνωσία, λέγει ο Πάπας Φραγκίσκος, καθίσταται δυνατή μόνον εφ’ όσον συμμετέχουμε σε μια «μεγαλύτερη μνήμη».

Συμμετέχουμε στη μνήμη των Αποστόλων, στη μνήμη της Εκκλησίας και στο φως της δεν ξεχνούμε τα γεγονότα του παρελθόντος, μπορούμε όμως να τα αποφορτίσουμε από  την αρνητική δύναμή τους πάνω μας και να τα αντιμετωπίσουμε στις πραγματικές τους διαστάσεις όταν σημείο αναφοράς μας γίνεται το κοσμικό, συμπαντικό γεγονός που άλλαξε τον ρου της ιστορίας, δηλαδή η Ανάσταση του Θεανθρώπου.

Παρακαλώ το Θεό να ενιχύσει πλουσιοπάροχα και δυναμικά με το Πνεύμα του τον εσωτερικό σας άνθρωπο, να κατοικησει ο Χριστός στις καρδιές σας με την πίστη, και να είστε ριζωμένοι και θεμελιωμένοι στην αγάπη.

Ετσι θα μπορέσετε, με ολόκληρο το λαό του Θεού να συλλάβετε ποιο είναι το πλάτος και το μήκος, το βάθος και το ύψος του μυστηρίου της σωτηρίας, και να γνωρίσετε την αγάπη του Χριστού που ξεπερνάει κάθε ανθρώπινη γνώση.  Ετσι θα γεμίσει η ζωή σας με την πλούσια χάρη του Θεού.

Ο Θεός έχει τη δύναμη να κάνει απείρως περισσότερα απ’ όσα του ζητάμε ή σκεφτόμαστε, καθώς η δύναμή του ενεργεί σ’   εμάς.

(Εφ. 3: 16-19)

 Το μυστήριο του Ιησού

Ο Ιησούς είναι ιστορικό πρόσωπο, αλλά ξεπερνά την ιστορία. Λαμβάνοντας υπ’όψιν τον αριθμό και τη σύγκλιση των ντοκουμέντων σχετικά μ’αυτόν και την αφθονία των χειρογράφων που μας μετέδωσαν το Ευαγγέλιό του, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι δεν υπάρχει άλλη προσωπικό-τητα σύγχρονή του για την οποία να είμαστε τόσο καλά πληροφορημένοι!

Πάντως, «σημείο αμφιλεγόμενο», όπως ο ίδιος ανήγγειλε, παραμένει η αφορμή χιλιόχρονης διαμά-χης όπου κάθε γενεά θεωρεί χρήσιμο να την αναλάβει με τη σειρά της με κάθε κόστος.

Το γεγονός είναι ότι αυτός ο άνδρας ενός μικρού λαού χωρίς κουλτούρα ανανέωσε με μιας τις βάσεις της φιλοσοφίας και άνοιξε στο μέλλον πεδία σκέψης άγνωστα μέχρι τότε.

Αυτός ο ταπεινός γιος ενός απογοητευμένου έθνους, γεννημένος στο σκιώδες καντόνι μιας μικρής Ρωμαϊκής επαρχίας, αυτός ο Ιουδαίος χωρίς όνομα, όμοιος με τόσους άλλους που οι Ανθύπατοι του Καίσαρα περιφρονούσαν, μιλά με τέτοια δυνατή φωνή που καλύπτει ακόμη και τη φωνή των Αυτοκρατόρων. Αυτές είναι οι εκπλήξεις που δέχεται η ιστορία.

Η ζωή του, τέτοια όπως μας μεταδίδεται, είναι συνυφασμένη με θαύματα. Ξεχυλίζει από υπερφυσικές μαρτυρίες. Εάν αυτά τα υπερφυσικά γεγονότα τα διαχωρίσουμε από το υφαντό της ύπαρξής του, όλη του η ύπαρξη θα εξαφανιζόταν και θα ετίθετο σε αμφιβολία και ο λόγος της ύπαρξής του. Αφαιρώντας τα θα σχίζαμε αυτό το ύφασμα.

Ακόμη πιο καταπληκτικό: αυτή η ζωή που τερματίστηκε με αγωνία, επιστρέφει με τον πιο θαυμαστό τρόπο: Αυτός ο νεκρός άνδρας ζει ξανά: μιλά, δρα, δείχνει τον εαυτό του σ’ εκείνους που τον είχαν γνωρίσει εν ζωή.

Αυτήν την υπέρμετρη πρόκληση στη λογική οι μαθητές του θα την διεκδικήσουν σαν την πιο επίσημη μαρτυρία τους, υπεράνω κάθε αμφιβολίας. «Εάν ο Χριστόε δεν αναστήθηκε, διαλαλεί ο Απόστολος Παύλος, τότε το κήρυγμά μας είναι μάταιο, μάταιη είναι και η πίστη μας» (Α’ Κορ. 15, 14).

Η Ιστορία πρέπει ή να αρνηθεί τον Χριστιανισμό ή να δεχθεί την Ανάσταση.

(Από το βιβλίο του Καθολικού ιστορικού Daniel Rops «Ο Ιησούς στον καιρό του», Jésus en son temps)

Τα αυγά του Πάσχα

Easter eggsΚαθώς κατά τη Σαρακοστή πολύς κόσμος απέχει από την κατανάλωση των αυγών,  πολλά αυγά  μαζεύονται μέχρι το τέλος της Νηστείας, και κάποιος τρόπος έπρεπε να βρεθεί ώστε να διατηρηθούν και να χρησιμ-ποιηθούν με ασφάλεια.

Το έθιμο των χρωματιστών αυγών του Πασχα είναι πολύ παλιό και η εξήγησή του, εκτός από τις προαναφερόμενες πρακτικές του διαστάσεις, έχει και θεολογικό υπόβαθρο:

Το ακέραιο σφιχτό αυγό συμβολίζει τον Πανάγιο Τάφο.

Το τσούγκρισμα των αυγών μας υπενθυμίζει την νίκη του Χριστού πάνω στον Αδη: Με το θάνατό του ο Χριστός μάς χαρίζει τη ζωή. Βγαίνει νικητής από τον τάφο. tsougrisma avgon

 Το κόκκινο χρώμα—το παραδοσιακό χρώμα στον Ελληνικό χώρο— συμβολίζει το Αίμα του Πάθους του Κυρίου.

Τα πολύχρωμα στολισμένα αυγά παραπέμπουν στα θεία δώρα και στη θεία χάρη που ομορφαίνει την εσωτερική μας ζωή.

Το παλιό καταστρέφεται, καινούργια ζωή όμως ξεπροβάλλει εν  μέσω της φθοράς.

Ξέρετε ότι…

Ευαγγέλιο σημαίνει τα Καλά Νέα. Στην εκδοχή των Εβδομήκοντα, το ρήμα «ευαγγελίζομαι» χρησιμοποιείται για την Μεσσιανική εξαγγελία της Χαρμόσυνης Είδησης. (Ησ. 11, 9)

Στην Καινή Διαθήκη ο όρος έχει ακόμη πιο πολύπλοκο νόημα: το Ευαγγέλιο είναι συγχρόνως τα Καλά Νέα που ο Ιησούς αποκαλύπτει και ενσαρκώνει, καθώς και η υπόσχεση της σωτηρίας που φέρνει.

Το Ευαγγέλιο, λοιπόν, είναι μια θρησκευτική μαρτυρία, ένα ντοκου-μέντο πίστεως, που προέρχεται από τις πρώτες κοινότητες που μετέδωσαν την ζώσα παράδοση.

Είναι επίσης σαφές ότι το Ευαγγέλιο είναι αποτέλεσμα ατομικής εργασίας, που φέρει τη βαθειά προσωπική σφραγίδα του συγγραφέως του. Είναι ένα πραγματικό λογοτεχνικό έργο με τέσσερεις συγγραφείς.

Ο κάθε συγγραφέας ακολουθεί ένα σχέδιο, με δικό του ύφος και υπακούει στον ίδιο σκοπό, δηλ. τη μετάδοση της πίστεως.

Σύμφωνα με τη Χριστιανική πίστη, είναι βιβλία εμπνευσμένα που οι συγγραφείς τους παρήγαγαν κατόπιν υπερφυσικής; ώθησης, έτσι ώστε να γράψουν «ακριβώς ό,τι ο Θεός θέλησε να συλλάβουν, να καταγράψουν με πιστότητα και να εκφράσουν χωρίς λάθη, και μόνον αυτά» (Εγκύκλιος του Πάπα Λέοντος 13ου «Περί της Πρόνοιας του Θεού»)

Με επίκεντρο την αλήθεια

cross blackΤι είναι αλήθεια; Ο Πιλάτος δεν ήταν μόνος στο να απορρίπτει αυτή την ερώτηση σαν αναπάντητη και άσχετη των επιδιώξεών του.

Και σήμερα, σε πολιτικά επιχειρήματα και συζητήσεις γύρω από τα θεμέλια του δικαίου, γενικά βιώνεται σαν ενοχλητική αν όμως ο άνθρωπος ζει χωρίς αλήθεια, η ζωή τον προσπερνά. Τελικά υποτάσσεται στον ισχυρώτερο.

Η «Λύτρωση» στην πληρώτερη έννοιά της μπορεί να συνίσταται μόνο στην αλήθεια που γίνεται αναγνωρίσιμη. Και γίνεται αναγνωρίσιμη όταν ο Θεός γίνεται αναγνωρίσιμος. Γίνεται αναγνωρίσιμος στον Ιησού Χριστό.

Στον Χριστό, ο Θεός εισήλθε στον κόσμο και έθεσε το κριτήριο της αλήθειας στο μέσον της ιστορίας.

Η αλήθεια εξωτερικά είναι αδύναμη στον κόσμο, ακριβώς όπως ο Χριστός είναι αδύναμος με τα κριτήρια του κόσμου: δε διαθέτει λεγεώνες, σταυρώνεται. Αλλά στην αδυναμία του είναι δυνατός: μόνον έτσι, ξανά και ξανά, η αλήθεια γίνεται δύναμη. Στο διάλογο μεταξύ του Ιησού και του Πιλάτου, το θέμα είναι η βασιλεία του Ιησού, και επομένως, η βασιλεία του Θεού.

Κατά την ίδια συζήτηση γίνεται εντελώς σαφές ότι δεν υπάρχει ανακολουθία μεταξύ της διδασκαλίας του Ιησού στη Γαλιλαία—την αναγγελία της βασιλείας του Θεού— και της διδασκαλίας του στην Ιερουσαλήμ.

Το κέντρο του μηνύματος, μέχρι το Σταυρό,-μέχρι την επιγραφή πάνω από τον Σταυρό– είναι η βασιλεία του Θεού και η νέα βασιλεία που εκπροσωπείται από τον Ιησού! Και αυτή η βασιλεία έχει ως επίκεντρο την αλήθεια.

Ο Ιησούς της Ναζαρέτ», Μέρος Β’, του Πάπα Βενέδικτου 16ου)

Η Ημέρα της Λαμπρής

Paschalia

Καθαρώτατον ήλιο επρομηνούσε
Της αυγής το δροσάτο ύστερο αστέρι,
Σύγνεφο, καταχνιά, δεν απερνούσε                                                          Τ’ ουρανού σε κανένα από τα μέρη∙
Και από ’κει κινημένο αργοφυσούσε
Τόσο γλυκό στο πρόσωπο τ’ αέρι,                                                                             Που λες και λέει μες στης καρδιάς τα φύλλα:
Γλυκειά η ζωή κι ο θάνατος μαυρίλα.

                                                                        Χριστός Ανέστη!                                                                         Νέοι, γέροι και κόρες,
Όλοι, μικροί μεγάλοι, ετοιμαστείτε∙
Μέσα στες εκκλησίες τες δαφνοφόρες
Με το φως της χαράς συμμαζωχτείτε∙                                                          Ανοίξτε αγκαλιές ειρηνοφόρες
ομπροστά στους Αγίους και φιληθείτε∙
Φιληθείτε γλυκά χείλη με χείλη,
Πέστε: Χριστός Ανέστη, εχθροί και φίλοι.

Δάφνες εις κάθε πλάκα έχουν οι τάφοι.
Και βρέφη ωραία στην αγκαλιά οι μανάδες∙
Γλυκόφωνα κοιτώντας τες ζωγραφισμένες εικόνες,                                         ψάλλουνε οι ψαλτάδες∙
Λάμπει το ασήμι, λάμπει το χρυσάφι,
Από το φως που χύνουνε οι λαμπάδες∙
Κάθε πρόσωπο λάμπει απ’ τ’ αγιοκέρι,
οπού κρατούνε οι Χριστιανοί στο χέρι.

(Διονύσιος Σολωμός , 1798-1857)

Οι θησαυροί της μνήμης

Είναι φανερό πως η ιστορική λησμοσύνη απειλεί την ακεραιότητα της ανθρώπινης φύσης σε όλες της τις διαστάσεις.

 Η Εκκλησία, καλεσμένη από τον Δημιουργό Θεό να εκπληρώσει το καθήκον της άμυνας της ανθρωπότητας και του ανθρωπισμού της, κατέχει στην καρδιά της μία αυθεντική ιστορική κουλτούρα, που βασικά αποτελεί πρόοδο των ιστορικών επιστημών.

Πράγματι, η ιστορική έρευνα ανωτέρου επιπέδου αφορά  ιδιαίτερα και την Εκκλησία.

 Ακόμη και εάν δεν αναφέρεται ακριβώς στην ιστορία της Εκκλησίας, η ιστορική ανάλυση συνήθως συμπίπτει με την περιγραφή εκείνου του ζωτικού χώρου όπου η Εκκλησία ήσκησε και ασκεί την αποστολή της ανά τους αιώνες.

Αδιαμφισβήτητα, η ζωή της και η εκκλησιασική της δραστηριότητα έχουν ανέκαθεν καθοριστεί, διευκολυνθεί ή, αντιθέτως, καταστεί δυσχερείς, από τις ποικίλες ιστορικές συντεταγμένες. Η Εκκλησία δεν είναι αυτού του κόσμου, αλλά ζει σ΄αυτόν τον κόσμο.

Αποτελεί, επομένω,ς θεμελιώδες καθήκον να διερευνούμε και να αποσαφηνίζουμε την διαδικασία παραλαβής και παράδοσης, δια της οποίας ουσιαστικοποιήθηκε, στο πέρασμα των αιώνων ο λόγος υπάρξεως της Εκκλησίας

 Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Εκκλησία μπορεί και οφείλει να εμπνέεται για τις επιλογές της  από το απόθεμα των  θησαυρών της εμπειρίας και της μνήμης της.

(Βενέδικτος 16ος απευθυνόμενος στα μέλη  της Ποντιφικής Επιτροπής  Ιστορικών Επιστημών, 7/3/2008)

κάνετε κλικ εδώ για Αγγλικά


One thought on “Ενα συμπαντικό γεγονός

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s