Μέρος Στ’
Το Πάτερ ημών σε οκτώ μέρη
Συγχώρεσε τις ανομίες μας καθώς και εμείς είμαστε πρόθυμοι να συγχωρήσουμε όσους μας έφταιξαν
Ζούμε σε ένα περιβάλλον όπου η άμεση πληροφόρηση είναι συνεχής και καλύπτει όλο τον πλανήτη. Συνάμα ανήκουμε, κινούμαστε και εργαζόμαστε στην πόλη μας, τη γειτονιά μας, την οικογένειά μας. Συγχρόνως έχουμε μεγαλώσει μέσα στις αξίες της Πίστης, στην πνευματική ατμόσφαιρα της Εκκλησίας.
Έτσι, είμαστε σε θέση υπευθυνότητας κοινωνικής και Χριστιανικής και, φυσικά, καλούμαστε να παίρνουμε αποφάσεις ανάλογες πάνω σε πολλά θέματα. Συνεχώς ερχόμαστε αντιμέτωποι με καταστάσεις όπου χρειάζεται να ασκήσουμε διάκριση ώστε να έχουμε τα καλύτερα αποτελέσματα. Χρειαζόμαστε δηλαδή καθαρό βλέμμα και σκοπούς. Η καθαρότητα του βλέμματος και η αγνότητα του σκοπού μας έχουν την δική τους σημασία, διότι μας φέρουν κοντύτερα στην επιτυχία των στόχων μας.
Πώς όμως μπορούμε να καθαρίσουμε το βλέμμα μας και να εξαγνίσουμε τις προθέσεις μας; Για μας τους Χριστιανούς η απάντηση είναι απλή: από την τρυφερή μας ηλικία μάθαμε την προσευχή που ο ίδιος ο Χριστός έδωσε στους Αποστόλους Του: την Κυριακή Προσευχή, αυτό που όλοι ξέρουμε, το Πάτερ ημών. “…και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέτες ημών.”
Αναγνωρίζουμε ότι κάνουμε λάθη, ότι αμαρτάνουμε, ότι πολλές φορές τρέφουμε αρνητικές σκέψεις και διαθέσεις, γινόμαστε εκδικητικοί, υπέρμετρα απαιτητικοί, κατακρίνουμε κάποιους που ίσως κάνουν κάτι που και εμείς έχουμε πράξει κλπ. κλπ.
Αμαρτία σημαίνει αστοχία. Προέρχεται από τα Αρχαία Ελληνικά, από την αποτυχία του βέλους να βρη τον στόχο του. Αυτή είναι η ανθρώπινη εμπειρία, αλλά έχουμε τρόπους να ξεπεράσουμε μια τέτοια αποτυχία: όχι ότι πάντοτε θα βρίσκουμε τον στόχο μας, αλλά ότι δεν θα παραμένουμε σε μια κατάσταση λύπης, θυμού, απόγνωσης ή απελπισίας. Και κάτι ακόμα: αυτή η “λύση” δεν επηρεάζει θετικά μόνον εμάς προσωπικά, αλλά και όλους όσους έχουμε, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο βλάψει.
Η αναγνώριση ότι έχουμε φταίξει και ζητούμε από τον μόνο που μπορεί να μας συγχωρήσει, δηλαδή απο τον Θεό, να μας ελευθερώσει από τους κακούς δεσμούς που μας εμπλέκουν όλο και βαθύτερα σε σκοτεινούς και λαθεμένους δρόμους, είναι το πρώτο βήμα. Το δεύτερο βήμα είναι εξίσου σημαντικό: η προθυμία μας εμείς να συγχωρήσουμε εκείνους που, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο μάς έχουν βλάψει, στενοχώρησε, αδικήσει κλπ.
Η Εκκλησία, πιστή στον ιδρυτή της, δεν έπαψε να μας προτρέπει να ακολουθούμε το λόγο και το παράδειγμα Του. Εισερχόμαστε σε λίγες μέρες στην Αγία Εβδομάδα των Παθών. Ας συνειδητοποιήσουμε τη σοβαρότητα της αμαρτίας στον κόσμο/ και σε μας, που οδήγησε τον μόνον αναμάρτητο, τον Υιό του Θεού που έγινε άνθρωπος και υπέφερε για χάρη μας, στη θέση μας και εν ονόματι μας, το Πάθος, τον Σταυρό και τον θάνατο. Με αυτό τον τρόπο μάς λύτρωσε, δηλαδή πλήρωσε λύτρα την ίδια Του τη ζωή, για να μας ελευθερώσει. Από τι μας ελευθέρωσε; Από τις αμαρτίες μας, από το πρώτο, το Προπατορικό Αμάρτημα μέχρι το τελευταίο, όσο αυτός ο πληγωμένος κόσμος φτάσει στην ολοκληρωτική του λύτρωση.
Γνωρίζουμε καλά τις συνέπειες της αμαρτίας: διχόνοια, δυστυχία, ανέχεια, κάθε λογής αδικία, πόλεμος..
Η λύτρωση μας δεν επιτελέστηκε απλά με τα Άγια Πάθη και τον Σταυρικό θάνατο του Χριστού, αλλά επισφραγίστηκε με την Ανάσταση που ακολούθησε!
Έτσι, μπορούμε τώρα να πλησιάσουμε τον Κύριο Ιησού Χριστό στο Μυστήριο της Εξομολόγησης και να συμφιλιωθούμε μαζί Του. Η απλή και ειλικρινής εξομολόγηση των αμαρτιών μας, σκέψεις, πράξεις ή παραλείψεις, μας καθαρίζει και μας ενώνει ισχυρά πάλι στην οικογένεια του Θεού, την Καθολική Εκκλησία, και μας καθιστά ικανούς να αφήσουμε πίσω μας τη λύπη και τα δεσμά της αμαρτίας και να προχωρήσουμε ανανεωμένοι στο φωτεινό δρόμο Εκείνου που είναι “η οδός, η αλήθεια και η ζωή.”
Πρόθυμοι να συγχωρήσουμε όσους μας έφταιξαν, αναγνωρίζουμε ότι και εμείς φταίμε συχνά και δεν μπορούμε ειλικρινά να ζητούμε τη συγγνώμη του Θεού εάν αρνούμαστε να συγχωρησουμε τους συνανθρώπους μας. Διότι πώς θα ζητήσουμε τη συγγνώμη χωρίς μεταμέλεια; Και πώς θα έχουμε πραγματική μεταμέλεια εάν δεν συνειδητοποιήσουμε την ευθύνη μας να ζούμε όπως η Εκκλησία διδάσκει; πώς θα πλησιάσουμε τα Μυστήρια της Αγίας Εκκλησίας χωρίς πίστη στο Λόγο του Θεού; χωρίς ελπίδα στη συγγνώμη Του; χωρίς αγάπη προς τον Θεό και προς τον πλησίον μας;
Αντιμετωπίζουμε, λοιπόν, την αμαρτία και το κακό με τη συνηδειτοποίηση πώς έχουμε ανάγκη μεταμέλειας, μετανοίας, μεταστροφής, στροφής προς τον Θεό. Κι ο κατεξοχήν χώρος της συνάντησης μας με τον Θεό είναι η Εκκλησία δια της οποίας όλη η χάρη του Αγίου Πνεύματος μάς προσφέρεται πλουσιοπάροχα.
Ολοι είναι καλεσμένοι να ακούσουν και να δεχτούν τον Καλό Λόγο και να γίνουν μέλη της Εκκλησίας. Ας συνειδητοποιήσουμε βαθύτερα και τη δική μας κλήση, που ήδη είμαστε στην οικογένεια του Θεού, και ας συγχωρούμε με τη δύναμη του Σταυρού και της Ανάστασης του Ιησού Χριστού, αντιμετωπίζοντας έτσι με επιτυχία το κακό μέσα μας και γύρω μας.
Open Reflections 