Open Reflections

click here for English

Κάθε μέρα μια νέα αρχή

Η γη διανύει την τροχιά ενός νέου έτους και εμείς βρισκόμαστε στους τροχούς και τα τρεξίματα της καθημερινότητάς μας η οποία συχνά μας φαίνεται μονότονη. Ομως δεν είναι!

Κάθε νέα μέρα, εβδομάδα, μήνας, έτος περικλείουν μία ασύλληπτη δυναμική που ζητά από μας κατεύθυνση, χρώμα και σκοπό.

Αρκεί να αφουγκραστούμε και θα ακούσουμε την «φωνή» των γεγονότων και του κόσμου γύρω μας που περιμένει από μας να τον πλάσουμε εκ νέου, κάθε πρωί, κάθε ώρα, κάθε εποχή.

Αυτό το κάνουμε καλά, όταν βρισκόμαστε σε επαφή με τον εαυτό μας, την  συνείδησή μας και τις βαθύτερες επιθυμίες της καρδιάς μας. Και αυτό επιτελείται όταν είμαστε σε επαφή και επικοινωνία με τον Πλάστη μας και Δημιουργό του Σύμπαντος, ο οποίος μας δίνει τη ζωή και το απίστευτο κάλεσμα να συνεργαστούμε μαζί Του.

Ο Κύριος είπε: «δεν σάς ονομάζω πια δούλους…σάς ονομάζω φίλους, γιατί σάς έκανα γνωστά όλα όσα άκουσα από τον Πατέρα μου» (Ιω. 15, 15). 

Εμείς λοιπόν, οι φίλοι Του  ας εργαστούμε για να αναγγείλουμε τα Καλά Νέα της σωτηρίας που μας προσφέρει.

Την Πρώτη του έτους, η Εκκλησία μάς προσκαλεί να τιμήσουμε την Παναγία, που ήξερε πώς να αφουγκραστεί το θέλημα του Θεού και με την συγκατάθεσή της συνεργάστηκε ολοκληρωτικά για τη σωτηρία μας, τόσο ώστε η Εκκλησία να την ονομάζει συλλυτρώτρια του γένους μας!

Μητέρα του Λυτρωτή και πνευματική Μητέρα όλων μας, μας δείχνει τον δρόμο που οδηγεί στον Υιό της. Είναι ο αθόρυβος δρόμος της στοχαστικής προσευχής, της προσφοράς του εαυτού μας, της εσωτερικής προσοχής και της ειρήνης που ξεπερνά κάθε προσδοκία. 

Καλή Χρονιά!

Προσευχή

Να’ μαι εμπρός σου, συντριμμένος ως δει. Ξέρω τη δυστυχία του να’ χω χάσει το δρόμο  Δεν έχω πια καμμιά ελπίδα ούτε χαρά, εκτός από μια που στα μάτια  μου αξίζει πάνω απ’ όλα.

Είναι καλή και με γνωρίζει εδώ και χρόνια. Είχαμε τις μαύρες μέρες μας, πικρές, ζηλιάρες, ένοχες. Αλλά πηγαίναμε ακατάπαυστα σε τέλη αναπόδραστα, προσπαθώντας να ισορροπήσουμε, παραπαίοντες, ευάλωτοι από παντού στη θάλασσα όπου λαμπύριζαν ευνοϊκά τ’ άστρα.

Ακαταλόγιστο, κούραση φοβερή της αμαρτίας, χωρίς σκέψη επιστροφής κι αλληλο-συγχώρεσης. Να, αυτή η αρχή της ειρήνης δεν είναι, λοιπόν, δική σου, Ιησού, αφού σ’ ευχαριστεί η κρυφή μετάνοια; Εισάκουσε την ευχή μου που δεν είναι παρά δική σου!

Paul Verlaine, 1844-1896, Prière, Poèmes divers

 

Πώς η Εκκλησία αγιάζει τον κύκλο του έτους;

 

Αρχικά η Εκκλησία μας ακολουθούσε απλά τον εβδομαδιαίο ρυθμό, με την θεία Ευχαριστία, κάθε Κυριακή, σαν την κεντρική  πράξη λατρείας της, βασισμένη στον θάνατο και την Ανάσταση του Κυρίου.

Σιγά-σιγά όμως η λειτουργία εμπλουτίστηκε, πάντοτε έχοντας σαν κέντρο την Θεία Ευχαριστία, με γιορτές και άλλων γεγονότων της Ιστορίας της Σωτηρίας, όπως την γιορτή των Χριστουγέννων, των Θεοφανείων, των Αγίων Μαρτύρων κλπ.

Σε αυτόν τον κύκλο προστέθηκαν και οι περίοδοι των Νηστειών προ του Πάσχα και προ των Χριστουγέννων, η περίοδος της Παρουσίας κ..α

Με την πάροδο του χρόνου  κάθε μέρα του ημερολογίου ενσωματώθηκε στο εορτολόγιο της Εκκλησίας.

Δια της λειτουργίας της Εκκλησίας κάθε γιορτή  είναι μία ανάμνηση και μία ενεργοποίηση: ανάμνηση ενός γεγονότος, ιδιαίτερα από τη ζωή του Χριστού, αλλά και της Παναγίας και των Αγίων, και ενεργοποίηση της σημασίας του και της αποτελεσματι-κότητάς του στη ζωή μας σήμερα.

Ετσι το έτος αγιάζεται με την προσευχή και την πράξη της Εκκλησίας.

 

“Γεννήθηκα δύο φορές”

 Πρ. 10, 44-48Ενα λαϊκό άσμα λέει: «γεννήθηκα δύο φορές, τη μια φορά για μένα, τη δεύτερη για σένα».

Αυτοί οι στίχοι εκφράζουν μία βαθειά αγάπη, η οποία σηματοδοτεί τη ζωή του ερωτευμένου με ένα ιδαίτερο υπαρξιακό νόημα.

Αλλά αυτή η δυνατή εμπειρία αγάπης μπορεί κάλλιστα να εκφράσει και το χριστιανικό βίωμα:

Ερχόμαστε στη ζωή, αρχικά για τον εαυτό μας, ( να ζήσουμε  και να ευτυχήσουμε), αλλά (ξανα)γεννιόμαστε –με το Βάπτισμα– για τον Θεό, έχοντας πια Εκείνον στο κέντρο της ύπαρξής μας, Εκείνον να καθορίζει την ευτυχία μας και να προσδίδει νόημα στη ζωή μας.

Είμαστε άραγε αρκετά «ερωτευμένοι» με το Θεό ώστε να του λέμε: «γεννήθηκα για Σένα»;

 

Ξέρετε ότι…

Η λέξη πόλεμος / πτόλεμος- βλ. Πτολε-μαίος, Νεοπτόλεμος– προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό ρήμα πελεμίζω=πάλλω (το δόρυ), αγωνίζομαι, κοπιάζω.

Το ρήμα αυτό συνδέεται με το ουδέτερο πέλεμα το οποίο συγγενεύει με το γερμανικό felm (=φόβος) το γοτθικό us–fil-ma (-τρομαγμένος), το αρχαίο σκανδιναυικό felms-fullr (=τρομακτικός, φοβερός) και, πιθανόν το αρχαίο αρμενικό alm-uk (=ταραχή).

Στη φυσική ή ψυχολογική βία που ασκεί ο πόλεμος αντιτίθεται η ειρήνη, αγνώστου ετύμου κατά τους περισσότερους γλωσσολόγους, αλλά σύμφωνα με κάποιες πηγές η λέξη ειρήνη προέρχεται από το ερώ (=θα πω, θα μιλήσω) και τον νου. Δηλαδή, θα μιλήσω με τον νου, νηφάλια, κατόπιν σκέψης και δίχως να προβώ σε «πολεμικές» ενέργειες και βία, με μία λέξη θα αντιδράσω ειρηνικά.

Η Χριστιανική σκέψη και εμπειρία έχει πάει πιο μακριά και αναγνωρίζει πως η ειρήνη είναι δώρο του Θεού και «εδράζει» στην καρδιά, δηλ. στα πιο ενδόμυχα του ανθρώπου, ο οποίος έχει γίνει «καινή κτίσις» με το Βάπτισμα και έχει αποκτήσει «νουν Χριστού» όπως λέγει και ο Απόστολος Παύλος. (Α‘ Κορ. 2, 16).

 

Όχι δέσμιοι του παρελθόντος

Ο εξαγνισμός της μνήμης αφορά τόσο την προσωπική, όσο και την συλλογική συνείδηση, δηλ. στη συλλογική, κοινή μνήμη της Εκκλησίας, των λαών, εθνών και κοινοτήτων γενικά.

Εξαγνισμός της μνήμης, σε κάθε περίπτωση, σημαίνει εξάλειψη των μορφών πικρίας και  βίας που εμμένουν από το παρελθόν και που επηρεάζουν τη ζωή μας σήμερα.

Αν θέσουμε τις μνήμες που μας πληγώνουν  μπροστά στο Σταυρό του Χριστού θα αντιλη-φθούμε πως ό,τι μας έχει πληγώσει, ό,τι μας έχει βλάψει, ό,τι μας κρατά δέσμιους  του παρελθόν-τος χάνει την ισχύ του επάνω μας.

Στο φως της αγάπης και του ελέους του Θεού χάνουν την «παντοδυναμία» τους.

Γίνονται εικόνες άψυχες και άχρωμες που δεν μπορούν πια να μας προκαλούν πόνο. Εφ’ όσον ο Θεός είναι με το μέρος μας, ποιος μπορεί να είναι εναντίον μας; (Ρωμ. 8, 31).Ποιος μπορεί να μας βλάψει; Κανείς και τίποτε.

Ετσι, στην βία του παρελθόντος δεν απαντούμε με βία, στις ύβρεις δεν απαντούμε με ύβρεις, στο κάλεσμα του πολέμου δεν απαντούμε με πόλεμο…. αλλά προτάσσουμε την ειρήνη

 

Από την λογοτεχνία μας

Τ’ αστέρια κρατούν έναν κόσμο δικό τους
στο πέλαγο σέρνουν φωτιές τα καράβια*
ψυχή μου λυτρώσου απ’ τον κρίκο του σκότους
πικρή, φλογισμένη που δέεσαι με ευλάβεια.
Στο πέλαγο σέρνουν φωτιές τα καράβια
η νύχτα στενεύει και στέκει σαν ξένη*
πικρή, φλογισμένη που δέεσαι με ευλάβεια
ψυχή μου γνωρίζεις ποιος νόμος σε δένει.

Η νύχτα στενεύει και στέκει σαν ξένη
στο μαύρο μετάξι τα φώτα έχουν σβήσει*
ψυχή μου γνωρίζεις ποιος νόμος σε δένει
και τι θα σου μείνει και τι θα σ’ αφήσει.
Στο μαύρο μετάξι τα φώτα έχουν σβήσει
ακούγονται μόνο του χρόνου τα σείστρα*
και τι θα σου μείνει και τι θα σ’ αφήσει
αν τύχει κι αστράψει βουβή πολεμίστρα.

Ακούγονται μόνο του χρόνου τα σείστρα
μετάλλινη στήλη στου πόνου την άκρη*
αν τύχει κι αστράψει η βουβή πολεμίστρα
ούτε όνειρο θα ‘βρεις να δώσει ένα δάκρυ.

(Γιώργος Σεφέρης, Παντούμ, απόσπασμα)

 

Για την ενότητα

Από τις 18 μέχρι τις 25 Ιανουαρίου, κάθε χρόνο, έχει θεσπισθεί μία εβδομάδα προσευχής για την ενότητα των Χριστιανών.

Σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου, Χριστιανοί διαφόρων ομολογιών οργανώνουν από κοινού προσευχή και άλλες εκδηλώσεις ώστε να επιτευχθεί μία προσέγγιση μεταξύ τους, αν όχι αμέσως σε επίπεδο εκκλησιών, τουλάχιστον σε κοινοτικό και προσωπικό επίπεδο.

 Με το Βάπτισμά μας αποτελούμε «ζωντανές πέτρες» στο οικοδόμημα της Εκκλησίας. Καθήκον μας λοιπόν να την στηρίξουμε. Ο Κύριος επιθυμεί μία ποίμνη, ένα ποιμένα. (Ιω. 10: 16)

Το θέμα φέτος επιλέγη από την εκκλησία της Μάλτας και είναι: «Μας δέχτηκαν πολύ φιλικά» (Πρ. 28. 2). Η φιλική συμπεριφορά και η φιλοξενία βοηθούν στο διάλογο και την ενότητα.

Ο Ρωμαίος Ποντίφηκας, σαν διάδοχος του Πέτρου, είναι η διαρκής και ορατή αρχή και το θεμέλιο της ενότητας που ενώνει μεταξύ τους τόσον τους επισκόπους τον ένα με τον άλλο, όσο και το πλήθος των πιστών.

(Β’ Βατικανή Σύνοδος, Δογματική Διάταξη «Φως των Εθνών»)

 

για Αγγλικά πατήστε εδώ