Open Reflections

click here for English

Αγαπώντας είμαστε “όπου είναι ο Χριστός”

Λίγο πριν το Πάθος Του, ο Ιησούς προσεύχεται στον Πατέρα Του για τους Αποστόλους, αλλά και για όλους όσοι θα πιστέψουν σ’ Εκείνον με το κήρυγμά τους! Δηλαδή προσεύχεται για όλους εμάς!

Και τι ζητάει; Να είμαστε πάντοτε μαζί Του όπου είναι Εκείνος και να έχουμε την αγάπη Του μέσα μας κι έτσι να ειμαστε πάντοτε ενωμένοι μαζί Του και μεταξύ μας (Ιω. 17).

Αλλά πώς καταλαβαίνουμε ότι είμαστε «όπου είναι Εκείνος»;

Αρκεί να κοιτάξουμε γύρω μας και θα δούμε πως η αγάπη του Χριστού φλέγει τη γη, φλέγει τις καρδιές και εξαπλώνεται σε κάθε γωνιά και άκρη του πλανήτη μας.

Η παρουσία του Χριστού στον κόσμο, σήμερα, είναι πια η παρουσία της Εκκλησίας -που ο Σωτήρας ίδρυσε, στον κόσμο.

Και η αγάπη με την οποία ο Πατέρας αγαπά τον Υιό και «όσους του έδωσε» είναι μια αγάπη που δε διστάζει να σκύψει να προστατεύσει τον πιο αδύναμο, τον πιο φτωχό, εκείνο που δεν έχει φωνή, εκείνον που τον καλεί να αλλάξει ζωή και να στραφεί προς τη χαρά που μόνο ο Θεός μπορεί να δώσει.

Η αγάπη αυτή δεν απομονώνει εκείνον που αγαπά με τρόπο που να είναι άτρωτος στον πόνο ή ακόμη και στο θάνατο.

Η αγάπη αυτή είναι αγάπη θυσιαστική, αγάπη που συχνά τρέφεται από δάκρυα, από κούραση, από επαγρύπνιση και  τρυφερότητα, από την αλήθεια που καμμιά φορά πληγώνει τον εγωισμό μόνο και μόνο για να ανοίξει διάπλατα την καρδιά σ’αυτό που είναι πιο πέρα, πιο μακριά, πιο ψηλά.

Αυτή είναι η σταυρωμένη αγάπη που ζωοποιεί τους νεκρούς,, φωτίζει τα σκοτάδια, καλεί και σώζει όσους έχασαν το δρόμο τους και δίνει ελπίδα στους απελπισμένους.

Η αυθεντική αγάπη δεν υπάρχει χωρίς τον Σταυρό, οδηγεί όμως πάντοτε στην Ανάσταση!

Καλή Ανάσταση!

Ας είναι μέσα τους η αγάπη με την οποία με αγάπησες

Πατέρα, θέλω αυτοί που μου έδωσες να είναι μαζί μου όπου είμαι κι εγώ, για να μπορούν να βλέπουν τη δόξα μου, τη δόξα που μου χάρισες, γιατί με αγάπησες προτού να γίνει ο κόσμος.

Πατέρα, δίκαιε κριτή, ο κόσμος δεν σε γνώρισε, ενώ εγώ σε γνώρισα, κι αυτοί εδώ έχουν αναγνωρίσει πως μ’ έστειλες εσύ.

 Τους έμαθα ποιος είσαι και θα συνεχίσω να τους το μαθαίνω, ώστε να είναι μέσα τους η αγάπη με την οποία με αγάπησες, όπως κι εγώ θα είμαι μέσα τους.

(Ιω. 17, 24-26)

Επιστολή στον Τραϊανό 

Οσον αφορά  εκείνους που μου τους κατέδω-σαν σαν Χριστιανούς τους ανέκρινα κι όσοι ομολόγησαν τους ξανα-ανέκρινα δυο και τρεις φορές, απειλώντας να τους τιμωρήσω. Οσοι επέμειναν τους εξετέλεσα.

Αναμφίβολα, όποια κι αν είναι η φύση της πίστης τους, το πείσμα κι η αλύγιστη στάση τους αξίζουν να τιμωρηθούν.

 Ισχυρίσθηκαν, πάντως ότι είθισται να συνα-τώνται σε καθορισμένη ημέρα πριν από την αυγή και να ψάλλουν ύμνους στον Χριστό σα σε Θεό και δεσμεύονται με όρκο να μη προβαίνουν σε καμμιά εγκληματική πράξη, ούτε απάτη, κλοπή ή μοιχεία, ούτε να διαψεύδουν την αλήθεια.

Μετά αναχωρούν για να ξανασυγκεντρωθούν αργότερα για να μοιρα-στούνε φαγητό—αλλά συνηθισμένο, αθώο φαγητό.

…Για να βρω ποια είναι η αλήθεια βασάνισα δύο σκλάβες που τις έλεγαν «διακόνισσες». Αλλά δεν βρήκα τίποτε άλλο παρά δισειδαιμονίες.

Γι’ αυτό θέλω να σε συμβουλευτώ, διότι ο αριθμός τους είναι πολύ μεγάλος και αυτή η δισειδαιμονία έχει εξαπλωθεί όχι μόνο στις πόλεις αλλά και στα χωριά και τ’ αγροκτήματα.

Αλλά φαίνεται ότι είναι δυνατό να ελέγξουμε και να διορθώσουμε την κατάσταση.

(Πλύνιος ο Νεώτερος, κυβερνήτης της Βυθινίας από το 111 έως το 113 μ. Χ., στην βόρρεια Μικρά Ασία, (σημερινή Τουρκία), γράφει στον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Τραϊανό.)

(Ο Τραϊανός στην απάντησή του τον επαινεί, του λέει όμως να μην ενεργεί βάσει ανώνυμων καταδόσεων.)

Τώρα που μάθαμε την αλήθεια

Αφού τον έχουμε πλύνει, αυτόν που έχει πεισθεί και συγκατατίθεται στη διδασκαλία μας, τον φέρομε εκεί που συγκεντρώνονται αυτοί που τους ονομάζουμε αδερφούς, ώστε να προσφέρουμε εγκάρδιιες προσευχές από κοινού για εμάς και για τον νεοφώτιστο (βαπτισμένο) και για όλους απανταχού για να αξιωθούμε, τώρα που μάθαμε την αλήθεια,  και με τα έργα μας να βρεθούμε καλοί πολίτες και φύλακες των εντολών ώστε να σωθούμε με σωτηρία αιώνια.

Τελειώνοντας την προσευχή, ασπαζόμαστε ο ένας τον άλλο.

Μετά φέρνουμε στον προεδρεύοντα των αδερφών ψωμί και κρασί αναμιγμένο με νερό.

Τα παίρνει και αινεί και δοξάζει τον Πατέρα του σύμπαντος, δια του ονόματος του Υιού Του και του Αγίου Πνεύματος και προσφέρει ευχαριστίες επί πολλή ώρα επειδή βρεθήκαμε άξιοι να τα λάβουμε αυτά από τα χέρια Του.

Οταν ο προεδρεύων τελειώσει την προσευχή οι παρόντες εκφράζουν τη συναίνεσή τους λέγοντας Αμήν. Αυτή η λέξη είναι Εβραϊκή και σημαίνει «γένοιτο».

Οταν ο προεδρεύων τελειώσει την προσφορά της ευχαριστίας και οι παρόντες εκφράσουν την συμφωνία τους, αυτοί που τους καλούμε διάκους (διακόνους) δίνουν στον κάθε παρόντα να συμμετάσχει στο ψωμί και το κρασί με το νερό, πάνω από τα οποία προφέρθηκαν τα λόγια της ευχαριστίας και μεταφέρουν μερίδες (των δώρων) σε όσους ήσαν απόντες.

(Ο Αγιος Ιουστίνος σε επιστολή του στον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Αντωνίνο Πίο. Ο Ιουστίνος μαρτύρησε το 150 μ.Χ.)

Ξέρετε ότι…

Ο Θεός της Αγίας Γραφής δεν είναι μόνον ο Υψιστος, είναι ο εγγύτατος. «Είσαι κοντά εσύ, Κύριε, κι όλες οι εντολές σου είναι αλήθεια» (Ψ.119,151).

Ούτε είναι ένα υπέρτατο όν που η τελειότητά του το απομονώνει από τον κόσμο, ούτε μια πραγματικότητα που συγχέεται με τον κόσμο.

Είναι ο Θεό Δημιουργός παρών στο έργο Του, ο Θεός Σωτήρας παρών στο λαό Του, ο Θεός Πατέρας παρών στον Υιό Του και σ’ όλους εκείνους που πιστεύουν σ’ Αυτόν και Τον αγαπούν.

Είναι παρών σ’ όλους τους καιρούς, γιατί εξουσιάζει το χρόνο, είναι ο Πρώτος και ο Εσχατος.

Η παρουσία του Θεού, ενώ είναι πραγματική, δεν είναι ωστόσο υλική  αν και εκδηλώνεται με αισθητά σημεία, παραμένει η παρουσία ενός πνευματικού όντος που η. αγάπη Του περιβάλλει το δημιούργημά Του και το ζωογονεί και που θέλει  να μεταδοθεί αυτή η αγάπη στον άνθρωπο και να τον κάνει φωτεινό μάρτυρα της παρουσίας Του.

Λεξικό Βιβλικής Θεολογίας, Αθήνα 1980

Vocabulaire de Théologie Biblique; Paris  1971, les éditions du Cerf

Τι είναι αλήθεια;

Ο Πιλάτος θέτει την αιώνια ερώτηση: «Τι είναι αλήθεια;», παραμένει όμως τυφλός στην Αλήθεια που είναι εμπρός του.

Ο Ρωμαίος κυβερνήτης δε μπορεί να αναγνωρίσει την αλήθεια στο πρόσωπο του Ιησού, που ήρεμος στέκεται μπροστά του, δεμένος και κατηγορούμενος με ψευδείς κατηγορίες από ανθρώπους που μόνη τους έννοια υπήρξε το στενό τους συμφέρον και η βόλεψή τους.

Το πλήθος, πρόθυμο να ευχαριστήσει τις άρχουσες τάξεις των Ιερέων, Φαρισαίων και Γραμματέων στρέφεται προς τις κατοχικές αρχές και ζητά το θάνατο του Αθώου.

Τα λόγια Του τους αναστάτωσε, τους «ξεβόλεψε». Αρνούμενοι να κοιτάξουν μέσα τους στη συνείδησή τους, να δουν τη δική τους αμαρτία και τη δική τους πραγματικότητα, κατέπνιξαν την αλήθεια στο νου και την καρδιά τους, κι έγιναν έτσι ικανοί για το χειρότερο έγλκημα του κόσμου, τη θανάτωση του Υιού του Θεού, που έγινε και Υιός του Ανθρώπου και έζησε, εργάστηκε, κόπιασε, δίδαξε , συγχώρεσε και θεράπευσε καθι-στώντας την αγάπη του Θεού απτή και ορατή σε όλους.

Από αγάπη δέχθηκε ακόμη και το θάνατο.

Αλλά η αλήθεια μάς ελευθερώνει και η Αλήθεια μάς σώζει. Διότι ο Ιησούς ήρθε «να δώσει τη ζωή Του λύτρο αντί πολλών» (Μτ. 20, 28, Μκ. 10, 45, Ιω. 13, 1-7) και με την εκούσια θυσία Του να μας χαρίσει «τη ζωή εν αφθονία»   (Ιω. 10, 10).

Από τα βάθη της ψυχής μου

Από τα βάθη της ψυχής μου,  Κύριε, σου φωνάζω.

Ακουσε, Κύριε, τη φωνή μου, δώσε την προσοχή σου όταν σου δέομαι.

Αν εσύ, Κύριε, ανομίες παρατηρείς, ποιος, Κύριε, θ’ αντέξει;

Αλλά εσύ δίνεις τη συγχώρηση για να ‘σαι σεβαστός.

Στον Κύριο έλπισα, έλπισε η ψυχή μου, και προσδοκώ τους λόγους του.

Ψυχή μου, πρόσμενε τον Κύριο,  πιότερο απ’ ό,τι οι φύλακες προσμένουν την αυγή.

 Ελπιζε, Ισραήλ, στον Κύριο, γιατ’ είναι σπλαχνικός  και χίλιους τρόπους                          έχει αυτός να σε λυτρώνει.

Εκείνος θα λυτρώσει τον Ισραήλ απ’ όλες του τις ανομίες.

(Ψαλμός 130)

Η Ανάσταση

Γνωρίζουμε ότι ο θυσιαστικός θάνατος του Χριστού στο Σταυρό άνοιξε το δρόμο της συμφιλιώσεώς μας με το Θεό.

Αυτή η γνώση δεν είναι θεωρητική: Εμψυχώνει την Εκκλησία και την ιστορική της διαδρομή εδώ και πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια!

Η Εκκλησία ακατάπαυστα διακηρύττει τα Καλά Νέα της Ανάστασης του Χριστού!

Ο Απόστολος Παύλος επιμένει: «Εάν ο Χριστός δεν ανέστη εκ νεκρών, τότε το κήρυγμά μας είναι κενό νοήματος, κι άχρηστη είναι και η πίστη μας» (Α’ Κορ. 15, 14)!

Πράγματι, πώς ο θάνα-τος του Ιησού διαπερνά τους γήινους ορίζοντες; και ποιο είναι το νόημα του θανάτου όλων των μαρτύρων όλων των εποχών;

Η ιστορία της Εκκλησίας δεν θα ‘χε νόημα και το μήνυμά της καμμιά αξιοπιστία! Διακηρύσσει το θάνατο και την Ανάσταση του Σαρκωμένου Υιού του Θεού! Η Ανάσταση του Κυρίου είναι το γεγονός και το «σημείο» που διατρανώνει ότι η θυσία του Ιησού έγινε αποδεκτή –για χάρη μας– από το Θεό Πατέρα.

Ετσι, ο Ιησούς μάς καλεί τώρα «να είμαστε όπου είναι Εκείνος».

Τώρα μπορούμε να αγαπήσουμε με την αγάπη Του, να δούμε τον κόσμο με τη ματιά Του, να δράσουμε όπως θα έκανε Εκείνος στη θέση μας…γιατί «είμαστε μαζί Του» και μπορούμε να ελπίζουμε να βλέπουμε τη δόξα Του» αιώνια!

Η Ανάσταση του Ιησού είναι ο καρπός της άμετρης αγάπη του Θεού προς εμάς!

 

πατήστε εδώ για Αγγλικά