Open Reflections

click here for English

Προσμονή και αναγνώριση

  Σαν επιτομή της περιόδου των Χριστουγέννων έχουμε τη γιορτή της Υπαπαντής που    επισφραγίζει το πρώτο στάδιο της έλευσης και φανέρωσης του Υιού του Θεού στον κόσμο.

Υιός του Θεού, αλλά και Υιός της Μαρίας, ο Ιησούς συναντά τον λαό Του. Τον συναντά εκεί όπου εκδηλώνεται και θεσμικά (νομικά) η λατρεία του προς τον ένα και μοναδικό Θεό: δηλαδή στον Ναό του Σολομώντος στην Ιερουσαλήμ.

Τα πρόσωπα που Τον συναντούν—και τον αναγνωρίζουν, αντιπροσωπεύουν ό,τι το καλύτερο σ’ αυτόν τον λαό: «ήσαν άνθρωποι πιστοί και ευλαβείς και πρόσμεναν με ζωντανή πίστη και ελπίδα τη σωτηρία του Ισραήλ.

Γι’ αυτό και το Αγιο Πνεύμα τους καθοδηγούσε» (Λκ. 2, 25).

Και ο γέροντας Συμεών και η προφήτισσα Αννα είδαν και αναγνώρισαν στο πρόσωπο του Βρέφους Ιησού την εκπλήρωση των υποσχέσεων του Θεού.

Από την αρχή της δημιουργίας και της πτώσης των Πρωτοπλάστων, από τον πρώτο φόνο, του Αβελ από τον αδερφό του τον Κάιν, η ανθρωπότητα πορεύεται αγκομαχώντας και ψάχνοντας την απελευθέρωση από τα πολλά δεινά που η ίδια προκαλεί.

Τα λόγια του Θεού στον Κάιν θα ηχούν δυνατά μέχρι τη συντέλεια αυτού του κόσμου και της αναγέννησής του στη «δόξα των παιδιών του Θεού» (Α’ Ιω. 2, 29,  Ρωμ. 8, 18-21).

«Πού είναι ο αδερφός σου;»

Ναι, όλοι μας, μηδενός εξαιρουμένου, είμαστε οι φύλακες των αδερφών μας!

Κι αν πράττουμε το σωστό δεν θα έχουμε κανένα λόγο να είμαστε σκυθρωποί.

Η φωνή του Θεού είναι μέσα μας: είναι η Χριστιανική μας συνείδηση. Και πρέπει να της δίνουμε προσοχή. Γιατί έτσι μπορούμε να πορευόμαστε σαν παιδιά του Ουράνιου Πατέρα.

 

Αν πράξεις το σωστό…

Ο Κύριος είδε με ευμένεια τον Αβελ και τη θυσία του. Στον Κάιν όμως και στη δική του θυσία δεν έδειξε ευμένεια. Τότε εξοργίστηκε ο Κάιν και σκυθρώπιασε. Και ο Κύριος του είπε: «Γιατί οργίστηκες και σκυθρώπιασες; Αν πράξεις το σωστό, θα ξαναβρείς το κέφι σου.

Αν όχι, η αμαρτία δεν παύει να παραμονεύει σαν θηρίο στην πόρτα. Εσένα επιθυμεί. Εσύ όμως πρέπει να κυριαρχήσεις πάνω της».

Τότε ο Κάιν είπε στον Αβελ, τον αδελφό του: «Πάμε στα χωράφια». Κι εκεί στα χωράφια όρμησε ο Κάιν εναντίον του Αβελ και τον σκότωσε.

Ο Κύριος ρώτησε τον Κάιν: «Πού είναι ο αδελφός σου ο Αβελ;». Εκείνος απάντησε: «Μήπως φύλακας του αδερφού μου είμαι εγώ;»

(Γένεσις, 4, 4-9)

Το κοινό καλό

Δεν υπάρχει παρά μία μόνο Αποστολή στην Εκκκλησία, και ο κάθε βαπτισμένος Χριστιανός έχει ένα ζωτικό ρόλο να διαδραματίσει σ’ αυτήν.

Πρόκειται για τον ευαγγελισμό, δηλαδή για την διακήρυξη του Ευαγγελίου «ώστε η χάρη του Θεού ν’ αγγίξει την καρδιά κάθε ανθρώπου και να τον οδηγήσει σ’ Εκείνον».

Για κάθε Χριστιανό, και φυσικά για όλη την Εκκκλησία, η αποστολή δεν είναι προαιρετική αλλά ουσιαστικό μέρος της ταυτότητάς του.

Οσο περισσότερο αγωνιζόμαστε να διασφαλί-σουμε το κοινό καλό –ανάλογα με τις πραγματικές ανάγκες των πλησίον μας, τόσο  και πιο αποτελασματικά τους αγαπούμε.

Η γήινη δραστηριότητα του ανθρώπου, όταν εμπνέεται από την αγάπη, συνεισφέρει στην οικοδόμηση της πόλης του Θεού, που είναι και ο σκοπός της ιστορίας  της ανθρώπινης οικογένειας.

Σε μια ολοένα και πιο παγκοσμιο-ποιημένη κοινωνία, το κοινό καλό εκτείνεται στις διαστάσεις όλης της ανθρωπότητας, δηλ. σ’ όλους τους λαούς και τα έθνη.

Ετσι διαμορφώνουμε επί γης μια πολιτεία με ενότητα και ειρήνη, προσδοκώντας σε κάποιο βαθμό την αδιαίρετη ουράνια πόλη του Θεού.

 

Το μυστικό

Αν ρίξουμε μια ματιά στο εορτολόγιο της Εκκλη-σίας θα διαπιστώσουμε ότι κάθε μέρα αναφέρεται σε αγίους που είτε με το μαρτύριό τους είτε με τον τρόπο που έζησαν διατράνωσαν την πίστη τους στον Χριστό.

Αλλά, ποιο ήταν το μυστικό τους; Πώς αψήφισαν κακουχίες, κι αυτόν ακόμα τον βίαιο θάνατο; Πώς παρέδωσαν τη ζωή τους στην υπηρεσία των φτωχών και των ασθενών; Πώς διέτρεξαν την Υφήλιο για να κηρύξουν το Ευαγγέλιο, να διδάξουν, να βαφτίσουν, να γίνουν η φωνή των αδυνάτων;

Κι εμείς: Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς;

Μα κι εμείς μπορούμε να αφιερώσουμε τη ζωή μας  σ’ ανθρώπους που μας έχουν ανάγκη. Η μητέρα που ξενυχτά με το άρρωστο παιδάκι, η νοσοκόμα που φροντίζει τη φαρμακευτική ρουτίνα, ο δάσκαλος που με πάθος μεταδίδει τις γνώσεις του στους μαθητές του, ο επιστήμονας που με αφοσίωση μελετά νέες τεχνολογίες, ο συγγραφέας που έχει κάτι θετικό να μοιραστεί με τους αναγνώστες του, ο εργάτης που ευσυνείδητα κάνει τη δουλειά του, και ο κατάλογος δεν τελειώνει. Αλλά είναι το ίδιο; Ποια η ειδοποιός διαφορά; Δεν υπάρχει διαφορα!

Εφ’ όσον ό,τι κάνουμε το κάνουμε από αγάπη στο Θεό και την Εκκλησία, εφ’ όσον έμπνευση και ισχύς μας είναι το Πνεύμα το Αγιο, τότε, ναι, έχουμε ανακαλύψει την κινητήρια δύναμη των Αγίων!  Οι Αγιοι είναι αυτοί που με εμπιστοσύνη υπάκουσαν στο κάλεσμα του Θεού μη γνωρίζοντας εκ των προτέρων πού θα τους οδηγήσει!

Το πνεύμα όπου θέλει πνει, και την φωνήν αυτού ακούεις, αλλ’ ουκ οίδας πόθεν έρχεται και πού υπάγει. Ούτως εστί πας ο γεγεννημένος εκ του Πνεύματος (Ιω. 3, 8).

 

Ξέρετε ότι…

Οι Σλάβοι οφείλουν το αλφάβητό τους στους δύο αδελφούς Αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο.

Ησαν Ελληνες από τη Θεσσαλονίκη και ξεκίνη-σαν να ευαγελίζονται τους πληθυσμούς στις όχθες του Δούναβη και της Μαύρης θάλασσας, κατά το β’ ήμισυ του 9ου αιώνα.

Ο Κύριλλος ήταν διάκονος και ο Μεθόδιος είχε χειροτονηθεί ιερέας. Αργότερα ο Μεθόδιος έγινε Αρχιεπίσκοπος της Μεγάλης Μοραβίας, της Πανωνίας και της Σερβίας από τον Πάπα.

Επινόησαν το αλφάβητο —που μας είναι γνωστό ως Κυριλλικό, προσαρμοσμένο στους ιδιαίτερους ήχους των Σλαβικών ιδιωμάτων, ώστε να γράψουν το Ευαγγέλιο, την Αγία Γραφή και άλλα έργα στη γλώσσα τους.

Για την αποστολή και το έργο τους ανάμεσα στους Σλάβους η Εκκλησία τους αναγνωρίζει ως Αποστόλους των Σλάβων.

Η μνήμη τους τιμάται στις 14 Φεβρουαρίου στη Δυτική Εκκλησία και σε διάφορες ημερομηνίες (ανάλογα με τη χώρα) στην Ανατολική Εκκλησία.

 

Περί συνειδήσεως

Ο όρος συνείδηση στον Απόστολο Παύλο αντι-στοιχεί στην Βιβλική έννοια της καρδιάς.

Γράφει ο Απόστολος στον Τίτο: « παράγγειλε σε μερικούς να μη διαδίδουν αιρετικές διδασκαλίες….Αυτά φέρνουν περισσότερο εριστι-κές συζητήσεις παρά την εκπλήρωση του σχεδίου του Θεού, σύμφωνα με τη πίστη μας. Και σκοπός… είναι η αγάπη, που προέρχεται από καθαρή καρδιά, από αγαθή συνείδηση κι από ειλικρινή πίστη» (Α’ Τιτ. 1, 5).

Ο Ιησούς καταδικάζει τους Φαρισαίους που προβάλλουν τη συνείδηση της δικής τους δικαιοσύνης μέσω  μιας υλιστικής εφαρμογής του Νόμου.

Ο Χριστός δεν καταργεί το Νόμο, αλλά δείχνει ότι η αγνή πρόθεση πρέπει να κατευθύνει την εφαρμογή του.

Ελευθερώνει τη συνεί-ηση, μαθαίνοντας τους ανθρώπους να κρίνουν σύμφωνα με την καρδιά, χάρη σ’ ένα υγιές βλέμμα, μπροστά στον Πατέρα, που βλέπει «εν τω κρυπτώ». (Μτ. 15, Λκ.11, 34, Μτ. 6 κ.ε.)

Με αυτόν τον τρόπο, ο Κύριος ετοιμάζει τον ερχομό μιας ελεύθερης συνειδήσεως για τη μέρα όπου ο Νόμος δεν θα είναι πια κάτι το εξωτερικό στον άνθρωπο, αλλά θα βρει την πραγματική έννοια και τη δύναμή του χάρη στο Πνεύμα που χύθηκε στις καρδιές.

 

Αλληλοσυνδεόμενοι

Στην ιστορία του Κάιν και του Αβελ, βλέπουμε πώς η ζήλεια ώθησε τον Κάιν στο να πράξει την έσχατη αδικία κατά του αδελφού του Αβελ. Κι αυτή η πράξη με τη σειρά της διέρρηξε τη σχέση του Κάιν με το Θεό, αλλά και με τη γη.

«Πού είναι ο αδερφός σου;» ρωτά ο Θεός. «Τι έχεις κάνει; Το αίμα του αδελφού σου βοά από το χώμα και θα σε καταριέται η γη» (Γέν. 1, 9-11).

Η αδιαφορία ως προς την καλλιέργεια και συντήρηση σωστών σχέσεων με τον γείτονά μου, για του οποίου τη φροντίδα και φύλαξη είμαι υπεύθυνος, καταστρέφει τη σχέση μου με τον ίδιο μου τον εαυτό, με τους άλλους, με το Θεό και με τη γη.

Οταν η δικαιοσύνη δεν έχει πια θέση στη χώρα, η Αγία Γραφή μάς λέει ότι η ζωή διακυβεύεται.

Το βλέπουμε αυτό και στην ιστορία του Νώα, όταν ο Θεός απειλεί ν’ αφανίσει την ανθρωπότητα που εξακολουθεί να μην εκπληρώνει τις απαιτήσεις της δικαιοσύνης και της ειρήνης (Γέν. 6, 13).

Ολοι και όλα είμαστε αλληλοσυνδεόμενοι.     Η αυθεντική φροντίδα για τη ζωή μας και η σχέση μας με τη φύση είναι αδιαχώριστες από την αδελφοσύνη, τη δικαιοσύνη και την πιστότητα προς τους συνανθρώπους μας.

Πάπας Φραγκίσκος, Εγκύκλιος Laudato Si’, (Aς είσαι Αινετός), § 70

 

Οταν η αγάπη σε καλεί

Όταν η αγάπη σε καλεί, ακολούθησέ την,
μόλο που τα μονοπάτια της είναι τραχιά και απότομα. Κι όταν τα φτερά της σε αγκαλιάσουν, παραδόσου,
μόλο που το σπαθί που είναι κρυμμένο ανάμεσα στις φτερούγες της μπορεί να σε πληγώσει.

Κι όταν σου μιλήσει, πίστεψέ την,
μόλο που η φωνή της μπορεί να διασκορπίσει τα όνειρα σου σαν το βοριά, που ερημώνει τον κήπο.
Γιατί όπως η αγάπη σε στεφανώνει, έτσι και θα σε σταυρώσει.                                                Κι όπως είναι για το μεγάλωμα σου, είναι και για το κλάδεμά σου.
Κι όπως ανεβαίνει ως την κορυφή σου και χαϊδεύει τα πιο τρυφερά κλαδιά σου, που τρεμοσαλεύουν στον ήλιο,
έτσι κατεβαίνει και ως τις ρίζες σου και ταράζει την προσκόλληση τους στο χώμα.

Σαν δέματα σταριού σε μαζεύει κοντά της. Σε αλωνίζει για να σε ξεσταχυάσει. Σε κοσκινίζει για να σε λευτερώσει από τα φλούδια σου. Σε αλέθει για να σε λευκάνει. Σε ζυμώνει ώσπου να γίνεις απαλός. Και μετά σε παραδίνει στην ιερή φωτιά της για να γίνεις ιερό ψωμί για του Θεού το άγιο δείπνο.

Όλα αυτά σου κάνει η αγάπη για να μπορέσεις να γνωρίσεις τα μυστικά της καρδιάς σου και με τη γνώση αυτή να γίνεις κομμάτι της καρδιάς της ζωής.

Αλλά αν από φόβο σου γυρέψεις μόνο την ησυχία της αγάπης και την ευχαρίστηση της αγάπης, τότε, θα ήταν καλύτερα για σένα να σκεπάσεις την γύμνια σου και να βγεις έξω από το αλώνι της αγάπης. Και να σταθείς στο χωρίς εποχές κόσμο, όπου θα γελάς, αλλά όχι με ολάκερο το γέλιο σου, και θα κλαις, αλλά όχι με όλα τα δάκρυά σου.

Η αγάπη δε δίνει τίποτα παρά μόνο τον εαυτό της, και δεν παίρνει τίποτα παρά μόνο τον εαυτό της. Η αγάπη δεν κατέχει κι ούτε μπορεί να κατέχεται, γιατί η αγάπη αρκείται στην αγάπη.

Η αγάπη δεν είναι καμιά άλλη επιτυχία εκτός από την εκπλήρωση της. Αλλά αν αγαπάς κι είναι ανάγκη να έχεις επιθυμίες, ας είναι αυτές οι επιθυμίες σου:

Να λιώσεις και να γίνεις σαν το τρεχούμενο ρυάκι που λέει το τραγούδι του στην νύχτα. Να γνωρίσεις τον πόνο της πολύ μεγάλης τρυφερότητας. Να πληγωθείς από την ίδια την γνώση σου της αγάπης. Και να ματώσεις πρόθυμα και χαρούμενα.

Να ξυπνάς την αυγή με καρδιά έτοιμη να πετάξει και να προσφέρει ευχαριστίες για μια ακόμη μέρα αγάπης. Να αναπαύεσαι το μεσημέρι και να στοχάζεσαι την έκσταση της αγάπης. Να γυρίζεις σπίτι το σούρουπο μ’ ευγνωμοσύνη στην καρδιά.

Και ύστερα να κοιμάσαι με μια προσευχή για την αγάπη που έχεις στην καρδιά σου και μ’ έναν ύμνο δοξαστικό στα χείλη σου.

Χαλίλ Ζιμπράν, 1883-1931

 

πατήστε εδώ για Αγγλικά