Open Reflections

click here for English

Η πιο ελκυστική όψη της Εκκλησίας είναι η αγιότητα

Αυτό γράφει, ανάμεσα στ’ άλλα, ο Πάπας Φραγκίσκος στην πρόσφατη Αποστολική του Παραίνεση «Χαίρετε και ευφραίνεσθε».

Η αγιότητα είναι το αποτέλεσμα του έργου του Αγίου Πνεύματος στην Εκκλησία, και, μέσω εκείνης, στη ζωή  κάθε πιστού.

Δημιουργεί τον «χώρο» για την πλέρια ανάπτυξη του ανθρώπου και τις συνθήκες για την επιτυχή οικοδόμηση μιας ειρηνικής κοινωνίας.

Η αγάπη του Θεού συγκροτεί, συγκρατεί και κινεί την Εκκλησία.

Στα πρώτα Χριστιανικά χρόνια έχουμε πολλές μαρτυρίες για το πόσο θαύμαζαν οι ειδωλολάτρες την αδελφική αγάπη που διέκρινε τους Χριστιανούς από όλους τους άλλους!

Αλλά, γιατί να πηγαίνουμε τόσο μακριά στην ιστορία; Και σήμερα, αυτό που χαρακτηρίζει τους Χριστιανούς είναι η αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Και πώς είναι δυνατόν να ήταν αλλοιώς;

Εάν θέλουμε να πάρουμε το γεγονός της Ενσάρκωσης στα σοβαρά,– λέει ο Αγιος Πατέρας, τότε οι ερωτήσεις, οι αγωνίες, τα όνειρα, οι ανησυχίες, οι προσπάθειες και οι αναζητήσεις του λαού μας κατέχουν ερμηνευτική αξία για την Εκκλησία. (§44).

Με άλλα λόγια, η Εκκλησία πάντοτε εμπνέεται από το Αγιο Πνεύμα, που της δίνει το φως Του σε κάθε εποχή, ώστε να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες του Λαού του Θεού, και κατ’ επέκταση όλης της ανθρω-πότητας.

«Η χάρη του Θεού που δίνεται στον άνθρωπο είναι ιστορική και προοδευτική» (§50) δηλαδή υπάρχει μία αργή ζύμωση στο χώρο και το χρόνο, που μας καθοδηγεί (Εκκλησία και κοινωνία) μέσα στον ρου της ιστορίας.

Κάθε άγιος, ένα μήνυμα

«Κάθε άγιος αποτελεί ένα μήνυμα, που το Αγιο Πνεύμα παίρνει από τον πλούτο του Χριστού και τον δίνει στο λαό Του.» (§21).

«Η ζωή δεν έχει κάποια αποστολή, αλλά είναι η ίδια αφ’ εαυτής αποστολή!» (§27).

Και ο Γάλλος λογοτέχνης Léon Bloy (1846-1917) έλεγε: «η μοναδική μεγάλη τραγωδία στη ζωή του ανθρώπου είναι αυτός ο άνθρωπος να μη γίνει άγιος». (§34).

Πολύ τροφή για στοχασμό και προσευχή, λοιπόν, στην Αποστολική Παραίνεση Gaudete et exultate.

 

Το πεπρωμένο των ανθρώπων

Στην Ευρώπη του 19ου αι., κυρίως στη Γαλλία, διαμορφώθηκε η θεωρία του Ποζιτιβισμού: όπως η φύση διέπεται από γενικούς νόμους, έτσι και η ανθρώπινη κοινωνία.

Απορίπτοντας κάθε ενόρατική και εσωτερική γνώση καθώς και κάθε μεταφυσική ή θεολογία θεωρεί την Εκλλησία εμπόδιο στην ανθρώπινη πρόοδο και φιλοδοξεί να γίνει «θρησκεία της ανθρωπότητας»!

Η Εκκλησία, καθοδηγού-μενη από άγιους και φωτισμένους ηγέτες και λαϊκούς, αντιδρά σ’ αυτή την επίθεση.

Ο Πάπας Λέων 13ος (από 1878-1903) απο-σαφηνίζει τη θέση της Εκκλησίας όσον αφορά τη σύγχρονη σκέψη.

Στην εγκύκλιό του Rerum Novarum (περί των Νέων Πραγμάτων), το 1891, περιγράφει τα δικαιώματα των εργατών για δίκαιους μισθούς, καλές συνθήκες εργασίας, σύσταση ενώσεων κλπ. Επίσης το δίκαιο στην ιδιοκτησία και  την ελεύθερη επιχειρηματικότητα. Αντιτάσσεται στον αθεϊστκό Μαρξισμό και τον ανεξέλεγκτο καπιταλισμό.

Εγραψε 46 Αποστολικές Επιστολές και εγκυκλίους σχετικά με το Γαμο, την οικογένεια, το κράτος και την κοινωνία. Ενεθάρρυνε την αμοιβαία κατανόηση μεταξύ Εκκλησίας και σύγχρονης σκέψης.

Η κοινωνική του διδασκαλία βασίζεται στο αξίωμα πως ο Θεός είναι ο Πλάστης του κόσμου και τον κυβερνά. Αιώνιοι νόμοι διέπουν  την φυσική τάξη. Το πεπρωμένο των ανθρώπων βρίσκεται πολύ πιο πάνω από τα ανθρώπινα πράγματακαι πέρα από τη γη.

 

για Αγγλικά πατήστε εδώ